อัตราการเข้ารับบริการทางไกล

อัตราการเข้ารับบริการทางไกลคือสัดส่วนของการติดต่อทั้งหมดของบริการที่ให้บริการทางไกลผ่านวิดีโอหรือโทรศัพท์ แทนที่จะพบกันโดยตรง เป็นตัวชี้วัดช่องทางการให้บริการแบบผสม ไม่ใช่ตัวชี้วัดกิจกรรม: บอกให้ทราบว่าการดูแลถูกส่งมอบอย่างไร ซึ่งสำคัญต่อการวางแผนกำลังการให้บริการ การเข้าถึง และความเหมาะสมทางคลินิก แยกต่างหากจากปริมาณการดูแลทั้งหมดที่ให้บริการ

เหตุใดจึงสำคัญ

สัดส่วนของการดูแลที่ให้บริการทางไกลเปลี่ยนแปลงรูปแบบการดำเนินงานของบริการหลายแห่งหลังจากการขยายตัวอย่างรวดเร็วของการปรึกษาเสมือนจริงในช่วงการระบาดของโควิด-19 และองค์กรต้องการวิธีที่มั่นคงในการติดตามว่าการเปลี่ยนแปลงนี้กำลังดำเนินต่อไป กำลังถอยกลับสู่บรรทัดฐานก่อนการระบาด หรือกำลังถูกชี้นำอย่างจริงจังโดยนโยบาย บริการทางไกลไม่ใช่สิ่งทดแทนที่เหมือนกันทุกประการสำหรับการเข้ารับบริการโดยตรง: ความเหมาะสมแตกต่างกันไปตามสาขาเฉพาะทาง ตามประเภทการปรึกษา (การทบทวนยาแตกต่างจากการตรวจร่างกายมาก) และตามความต้องการของผู้ป่วย ดังนั้น "อัตราที่เหมาะสม" จึงเป็นการตัดสินใจทางคลินิกและการดำเนินงาน ไม่ใช่เป้าหมายที่ต้องเพิ่มให้สูงสุด หน่วยงานให้ทุนและหน่วยงานกำกับดูแลยังใช้อัตรานี้ร่วมกับมาตรวัดผลลัพธ์และความปลอดภัยเพื่อตัดสินใจนโยบายการชดเชยค่าใช้จ่าย และเพื่อตรวจสอบว่าการดูแลทางไกลไม่ได้ถูกใช้แทนที่กรณีที่จำเป็นต้องพบแพทย์โดยตรง

วิธีคำนวณ

อัตราการเข้ารับบริการทางไกล = การติดต่อทางไกล / (การติดต่อทางไกล +
                              การติดต่อโดยตรง) × 100

รายงานแยกตามช่องทางเมื่อเป็นไปได้:
  อัตราวิดีโอ      = การติดต่อผ่านวิดีโอ / การติดต่อทั้งหมด × 100
  อัตราโทรศัพท์    = การติดต่อผ่านโทรศัพท์เท่านั้น / การติดต่อทั้งหมด × 100

ตัวส่วนควรนับเฉพาะการติดต่อที่เสร็จสมบูรณ์เท่านั้น (ดูข้อผิดพลาดที่พบบ่อย)
สำหรับบริการ สาขาเฉพาะทาง และช่วงเวลาที่กำหนด

ตัวอย่างการคำนวณ

บริการสุขภาพจิตชุมชนบันทึกการติดต่อผู้ป่วยนอกที่เสร็จสมบูรณ์ 4,000 ครั้งในหนึ่งไตรมาส: 1,200 ครั้งพบกันโดยตรง 1,600 ครั้งผ่านวิดีโอ และ 1,200 ครั้งผ่านโทรศัพท์ อัตราการเข้ารับบริการทางไกลคือ (1,600 + 1,200) / 4,000 × 100 = 70% โดยมีอัตราวิดีโอ 40% และอัตราโทรศัพท์เท่านั้น 30% การรายงานเพียงตัวเลขรวม 70% จะบดบังข้อเท็จจริงที่ว่าสัดส่วนที่มากของ "บริการทางไกล" ที่นี่เป็นแบบเสียงเท่านั้น ซึ่งโดยทั่วไปมีโปรไฟล์ความเสี่ยงทางคลินิกและประสบการณ์ผู้ป่วยที่แตกต่างจากวิดีโอ

แหล่งข้อมูลและข้อควรระวัง

ประเภทการติดต่อมักถูกบันทึกเป็นฟิลด์ที่มีโครงสร้างในเวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ (ประเภทการเข้ารับบริการหรือสถานที่) หรืออนุมานจากรหัสการเรียกเก็บเงิน เช่น รหัสสถานที่ให้บริการหรือตัวปรับแต่งบริการทางไกลในการเรียกร้องค่าสินไหม แนวปฏิบัติในการลงรหัสแตกต่างกันอย่างมากระหว่างองค์กรและแม้แต่ระหว่างแพทย์ในองค์กรเดียวกัน ดังนั้นการเปรียบเทียบอัตราระหว่างสถานที่ควรยืนยันก่อนว่า "บริการทางไกล" ถูกลงรหัสแบบเดียวกันในแต่ละแห่ง การเข้ารับบริการที่เริ่มต้นเป็นวิดีโอแต่ตกไปเป็นโทรศัพท์เนื่องจากปัญหาทางเทคนิคควรถูกลงรหัสอย่างสม่ำเสมอ (โดยทั่วไปเป็นช่องทางที่มีเนื้อหาทางคลินิกส่วนใหญ่) และกฎนี้ควรถูกบันทึกไว้แทนที่จะปล่อยให้เป็นดุลพินิจของแต่ละบุคคล

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

• นับการพยายามแทนการเข้ารับบริการที่เสร็จสมบูรณ์: การนัดหมายทางไกลที่เชื่อมต่อไม่สำเร็จและถูกนัดใหม่ไม่ควรทำให้ตัวส่วนบริการทางไกลเพิ่มขึ้นสองเท่า
• ถือว่าวิดีโอและโทรศัพท์แทนกันได้: ทั้งสองมีนัยทางคลินิกและความเท่าเทียมที่แตกต่างกัน (โทรศัพท์ไม่สามารถประเมินทางสายตาแต่เข้าถึงได้ง่ายกว่าสำหรับผู้ป่วยที่ไม่มีสมาร์ทโฟน อินเทอร์เน็ตที่เชื่อถือได้ หรือพื้นที่ส่วนตัวสำหรับวิดีโอ) ควรรายงานแยกกันเสมอเมื่อเป็นไปได้
• ละเลยความสัมพันธ์กับการไม่มาตามนัด: พฤติกรรมการไม่มาตามนัดมักแตกต่างกันตามช่องทาง ดู อัตราการไม่มาตามนัด ก่อนสรุปเรื่อง "การเข้าถึงที่ดีขึ้น" จากอัตราบริการทางไกลที่เพิ่มขึ้นเพียงอย่างเดียว
• ถือว่าอัตราที่สูงเป็นสิ่งดีโดยธรรมชาติ: สำหรับบางอาการและประเภทการปรึกษา อัตราบริการทางไกลที่เหมาะสมควรต่ำตามการออกแบบทางคลินิก ไม่ใช่เพราะความล้มเหลวของความพร้อมทางดิจิทัล

แหล่งอ้างอิง

• Centers for Medicare & Medicaid Services (CMS) ข้อมูลการใช้บริการทางไกลของ Medicare และสิ่งพิมพ์นโยบาย
• NHS England สถิติกิจกรรมบริการผู้ป่วยนอกและบริการชุมชน รวมถึงการแจกแจงการเข้าร่วมแบบเสมือน/ทางไกล
• วรรณกรรมที่ผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับแนวโน้มการใช้บริการทางไกลและผลลัพธ์เฉพาะช่องทาง